Pulangnya kitorang ke rumah petang Jumaat lepas, aku masuk ke rumah dengan anak-anak dan naik ke bilik atas untuk mandi, berehat segala. MrHubby pulak, terus keluar balik untuk collect parcel kat Poslaju Glenmarie.
The door was locked, but not the grill.
Masa guling-guling kat bilik (tingkat atas), rasanya aku ada terdengar macam bunyi grill berlaga. Aku ingat MrHubby dah balik, tapi bukan.
Bila MrHubby balik, dia tanya aku... "Sapa bagi kuih tu?"
Hah? Kuih apa?
Tu.. kat grill tu...
Tak tau la pulak.
The door was locked, but not the grill.
Masa guling-guling kat bilik (tingkat atas), rasanya aku ada terdengar macam bunyi grill berlaga. Aku ingat MrHubby dah balik, tapi bukan.
Bila MrHubby balik, dia tanya aku... "Sapa bagi kuih tu?"
Hah? Kuih apa?
Tu.. kat grill tu...
Tak tau la pulak.
Oh..okay.. dorayaki tu xde la lawa dengan melt butter macam ni...Tergantung dalam bungkus la. Cenggini... panas lagi kuih tu...

So, merata-rata la aku sms tanya orang-orang yang mungkin bagi kuih tu...
DrWan cakap bukan dia.
Ell (ex-student yang baru pindah ke neighbourhood tu) pun tak tau apa-apa.
Kalo jiran-jiran yang lain bagi, biasanya dalam bekas. Dan paling tak pun, diorang sms bagitau.
Oleh itu (perghhh!!! skema gaban)... kami telah mengambil langkah berhati-hati dengan tidak memakan dorayaki yang tempting itu. Mana la tau kan.. zaman sekarang ni, orang nak pass benda-benda tak elok, melalui makanan pun ada.









